സ്വാതന്ത്ര്യസമര ചരിത്രത്തെയും ഭാരതത്തിന്റെ ദേശീയ മുന്നേറ്റത്തെയും കുറിച്ചുള്ള ചര്ച്ചകള് ഉയരുമ്പോഴെല്ലാം വിവാദങ്ങളും ഉയരാറുണ്ട്. ഒരു രാഷ്ട്രത്തിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യസമര ചരിത്രം സ്വന്തം ജനതയ്ക്കിടയില് തന്നെ വിവാദവിഷയമാകുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിന്റെ ചരിത്രത്തെ ഒരൊറ്റ സംഘടനയുടെയോ ഒരൊറ്റ ആശയധാരയുടെയോ സംഭാവനയായി മാത്രം അവതരിപ്പിക്കാനുള്ള ശ്രമമാണ് ഇതിന് പ്രധാന കാരണമെന്ന് ഒരു വിമര്ശനമുണ്ട്. ഇന്ത്യന് നാഷണല് കോണ്ഗ്രസും അതിനോട് ആശയപരമായി യോജിക്കുന്ന ചില ചരിത്രകാരന്മാരും അവതരിപ്പിക്കുന്ന ചരിത്രം മാത്രമാണ് ശരിയെന്ന ധാരണ രൂപപ്പെടുത്തുമ്പോള്, മറ്റ് സമരധാരകളും അവയുടെ സംഭാവനകളും പലപ്പോഴും അവഗണിക്കപ്പെടുന്നു. സവര്ക്കറെക്കുറിച്ചുള്ള വിവാദങ്ങളും വന്ദേമാതരം സംബന്ധിച്ച തര്ക്കങ്ങളും ഈ സമീപനത്തിന്റെ ഭാഗമാണെന്നാണ് ഈ വിമര്ശനം ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത്.
ഇത്തരം ഏകപക്ഷീയമായ ചരിത്രവായന നൂറുകണക്കിന് ദേശാഭിമാനികളുടെയും പ്രാദേശിക സമരങ്ങളുടെയും സംഭാവനകളെ മറവിയിലാക്കുന്നു. അത് ചരിത്രത്തോടും ചരിത്രപുരുഷന്മാരോടും ചെയ്യുന്ന അനീതിയാണ്. ചരിത്രത്തെ അപൂര്ണമാക്കുന്ന ഈ സമീപനമാണ് പല വിവാദങ്ങള്ക്കും വഴിവെക്കുന്നതെന്നും ഈ നിലപാട് വാദിക്കുന്നു. 1757-ലെ പ്ലാസി യുദ്ധം മുതല് 1947-ലെ സ്വാതന്ത്ര്യം വരെ ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിനെതിരെ ഭാരതത്തില് നടന്ന പോരാട്ടങ്ങള് പരിശോധിക്കുമ്പോള്, സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിന് ഒരൊറ്റ രൂപമോ ഒരൊറ്റ നേതൃത്വമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ലെന്ന് വ്യക്തമാണ്. നൂറുകണക്കിന് സമരരീതികളും അനേകം പ്രാദേശിക പ്രക്ഷോഭങ്ങളും ഈ മഹത്തായ ദേശീയ പോരാട്ടത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു.
കേരളത്തില് പഴശ്ശി രാജാവിന്റെ പോരാട്ടം, കുറിച്ച്യര് കലാപം, വേലുത്തമ്പി ദളവയുടെ സമരവും കുണ്ടറ വിളംബരവും സ്വാതന്ത്ര്യസമരചരിത്രത്തിലെ ശ്രദ്ധേയ അധ്യായങ്ങളാണ്. അതുപോലെ 1760-കളുടെ അവസാനം മുതല് 1800-കളുടെ ആരംഭം വരെ നടന്ന സംന്യാസി ഫക്കീര് സമരങ്ങളും ദേശീയ പ്രതിരോധത്തിന്റെ ആദ്യകാല ഉദാഹരണങ്ങളാണ്.
1875 നവംബര് 15-ന് ജനിച്ച് 1900 ജൂണ് 9-ന് 25-ാം വയസ്സില് രക്തസാക്ഷിയായ ബിര്സ മുണ്ട, ആദിവാസി സമൂഹത്തിന്റെ അവകാശങ്ങള്ക്കും ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിനെതിരായ പോരാട്ടത്തിനും നല്കിയ നേതൃത്വം ഇന്നും പ്രചോദനമാണ്. അദ്ദേഹത്തെപ്പോലുള്ള അനേകം പോരാളികളുടെ ജീവിതം ദേശീയബോധത്തിന്റെ ഉജ്ജ്വല മാതൃകകളാണ്. ഇന്ത്യന് നാഷണല് കോണ്ഗ്രസിന്റെ ആദ്യകാലഘട്ടത്തില് ലാല്-ബാല്-പാല് ത്രയം, മഹര്ഷി അരവിന്ദന്, ബാരിന്ദ്രകുമാര് ഘോഷ്, ഡോ. കേശവ് ബലിറാം ഹെഡ്ഗേവാര് തുടങ്ങി വിവിധ വ്യക്തികള് വ്യത്യസ്ത രീതികളിലൂടെ സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തില് പങ്കെടുത്തു. അവരുടെ സംഭാവനകളും ഭാരതത്തിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യസമര ചരിത്രത്തിലെ അവിഭാജ്യ ഘടകങ്ങളാണ്.
എന്നാല്, ഈ സമരധാരകള്ക്ക് വേണ്ടത്ര പ്രാധാന്യം നല്കാതെ, 1919-ന് ശേഷമുള്ള ദേശീയ പ്രസ്ഥാനങ്ങളെ മാത്രം സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിന്റെ മുഖ്യധാരയായി അവതരിപ്പിക്കുന്ന പ്രവണത അക്കാദമിക രംഗത്തും പൊതുചര്ച്ചകളിലും നിലനില്ക്കുന്നുവെന്ന വിമര്ശനം ഉയരുന്നു.
സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിന്റെ സമഗ്രമായ ചരിത്രം പഠിക്കുമ്പോള്, നൂറ്റാണ്ടുകളോളം നീണ്ടുനിന്നതും ആയിരക്കണക്കിന് പോരാളികള് പങ്കെടുത്തതുമായ, ത്യാഗവും വീര്യവും നിറഞ്ഞ ഒരു ദേശീയ പാരമ്പര്യമാണ് നമ്മുടെ മുന്നില് തെളിയുന്നത്. ഈ പാരമ്പര്യം പുതിയ തലമുറയ്ക്ക് ആത്മവിശ്വാസവും ദേശീയബോധവും പ്രചോദനവും പകരുന്നതാണ്.
ഏകപക്ഷീയമായ ചരിത്രവായനയില് ആത്മതൃപ്തി കണ്ടെത്തുന്നവര് ഈ ബഹുസ്വര പാരമ്പര്യത്തെ പലപ്പോഴും അവഗണിക്കുന്നു. ഇന്നലെ പഴശ്ശി രാജയേയും വേലുത്തമ്പി ദളവയേയും കുറിച്ച്യര് കലാപത്തെയും സംന്യാസിഫക്കീര് സമരങ്ങളെയും അവഗണിച്ചുവെന്ന വിമര്ശനം ഉയര്ന്നതുപോലെ, ഇന്ന് സവര്ക്കറെയും വന്ദേമാതരം എന്ന ദേശീയഗാനത്തെയും ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള വിവാദങ്ങളും അതേ സമീപനത്തിന്റെ തുടര്ച്ചയാണെന്നാണ് ഈ വാദം.
ഇത്തരം സമീപനം തുടര്ന്നാല് നാളെ ഭഗത് സിങ്, ചന്ദ്രശേഖര് ആസാദ്, ഉദ്ധം സിങ് തുടങ്ങിയ വിപ്ലവകാരികളെയും വ്യത്യസ്ത രാഷ്ട്രീയ കാഴ്ചപ്പാട് മുന്നോട്ടുവച്ച നേതാജി സുഭാഷ് ചന്ദ്രബോസിനെയും പുതിയ വിവാദങ്ങളുടെ കേന്ദ്രമാക്കാനുള്ള സാധ്യതയും തള്ളിക്കളയാനാവില്ല.
ദേശീയ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ കാലഘട്ടത്തിലും സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിന് ഒരൊറ്റ ധാര മാത്രമുണ്ടായിരുന്നില്ല. നേതാജി സുഭാഷ് ചന്ദ്രബോസ് നയിച്ച ഇന്ത്യന് നാഷണല് ആര്മി (ഐഎന്എ), സവര്ക്കര് മുന്നോട്ടുവച്ച സമീപനങ്ങള്, വിവിധ പ്രാദേശിക രാജാക്കന്മാരും വിപ്ലവകാരികളും നയിച്ച സമരങ്ങള് ഇവയെല്ലാം ചേര്ന്നതാണ് ഭാരതത്തിന്റെ സമഗ്രമായ സ്വാതന്ത്ര്യസമര ചരിത്രം. ദേശീയ പ്രസ്ഥാനത്തിന് നേതൃത്വം നല്കിയ സംഘടനകള്ക്ക് ചരിത്രത്തില് പ്രത്യേക സ്ഥാനമുണ്ടാകുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. എന്നാല്, അതിന്റെ പേരില് മറ്റ് സമരധാരകളെ നിസാരവത്കരിക്കുകയോ തെറ്റാണെന്ന് വിധിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നത് ചരിത്രത്തോടുള്ള അനീ
തിയാണ്.
സ്വാതന്ത്ര്യം ഒരു സംഘടനയുടെയോ ഒരു നേതാവിന്റെയോ മാത്രം നേട്ടമായിരുന്നില്ല. വ്യത്യസ്ത ആശയധാരകളും സംഘടനകളും പ്രാദേശിക സമരങ്ങളും വിപ്ലവകാരികളും സാമൂഹിക നവോത്ഥാന പ്രസ്ഥാനങ്ങളും സാധാരണ ജനങ്ങളും ചേര്ന്ന് നടത്തിയ ദീര്ഘകാല പോരാട്ടങ്ങളുടെ സംയുക്തഫലമായിരുന്നു അത്. ആ ബഹുസ്വര ചരിത്രത്തെ അംഗീകരിക്കുകയും ആദരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ് ചരിത്രത്തോടുള്ള യഥാര്ത്ഥ നീതി. മറിച്ച്, ഒരു ധാരയെ മാത്രം ഉയര്ത്തിക്കാട്ടി മറ്റെല്ലാം അപ്രസക്തമാണെന്ന് വിലയിരുത്തുന്നത് രാജ്യ ചരിത്രത്തിന് അഭിമാനമല്ല, അപമാനമാണ്.
ചരിത്രം ഏതെങ്കിലും ഒരു പ്രത്യേക ആശയധാരയുടെ സ്വത്തല്ല, മറിച്ച് ഒരു രാഷ്ട്രത്തിന്റെ കൂട്ടായ ഓര്മ്മയാണ്. ആ ഓര്മ്മയില് കോണ്ഗ്രസിനും വിപ്ലവകാരികള്ക്കും ഐഎന്എയ്ക്കും പ്രാദേശിക രാജാക്കന്മാര്ക്കും ആദിവാസി പോരാളികള്ക്കും സാമൂഹിക നവോത്ഥാന പ്രസ്ഥാനങ്ങള്ക്കും ഒരുപോലെ സ്ഥാനമുണ്ട്.
ചരിത്രത്തെ സമഗ്രമായി വായിക്കുകയും പഠിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോഴാണ് ദേശീയബോധം ശക്തിപ്പെടുന്നത്; മറിച്ച്, അതിനെ നിസ്സാരവല്ക്കരിക്കുകയോ ചുരുക്കുകയോ ചെയ്യുമ്പോള് വിവാദങ്ങളാണ് വളരുന്നത്. ചരിത്രത്തെ ഇത്തരത്തില് ചുരുക്കിയെഴുതാനുള്ള ശ്രമങ്ങള് ദേശത്തോട് ചെയ്യുന്ന ക്രൂരതയല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമല്ല.
